سخنان گوهر بار پيامبر اكرم (ص)

    ۱.هیچ كس به چیزی بهتر از سجده نهان ، به خدا تقرب نمیجوید .

  ۲.ساعتی بی ذكر خدای بر آدمیزاد نگذرد مگر روز قیامت بر آن حسرت خورد .

۳.از همه بدبختان بدبختتر كسی است كه فقر دنیا و عذاب آخرت را با هم دارد .

    ۴.بهترین كارها پس از ایمان به خدا دوستی با مردم است.

 ۵.مسلمانیِ كسی شما را به شگفت نیاورَد تا آن گاه كه حقیقت خِرَدش را دریابید .

 ۶.ساعتهای آزار این دنیا ساعت‌های آزار آخرت را نابود می‌كند .

   ۷. نگاه بد ، تیری زهر آگین از تیرهای شیطان است.

    ۸.مؤمن نزد خدا از بعضي فرشتگان او عزیزتر است .

    ۹.هر كه از پی حاجت برادر خویش باشد ، خدا از پی حاجت وی باشد .

       ۱۱.از دوستی احمق بگریز ، كه میخواهد به تو نفع رساند ولی ضرر میرساند .

    ۱۲.از میمنت و خوش‏قدمی زن، این است كه اولین فرزندش دختر باشد.

   ۱۳. زن بگیرید كه زنان توانگری می آورند .

       ۱۴.چه نیكو شفیعی است قرآن در روز قیامت ، برای كسی كه قرآن خوانده باشد .

    ۱۵.بیماری، تازیانه خدا در زمین است كه به وسیله آن بندگان خویش را ادب میكند . 

    ۱۶.هر كه دوست دارد خدا هنگام سختی و مصیبت دعای وی اجابت كند ، هنگام گشایش دعا بسیار كند.

  ۱۷.هیچ چیز نزد خدا ، گرامی تر از دعا نیست .

   ۱۸.دعایی كه غایبی برای غایبی دیگر كند ، از همه دعاها زودتر مستجاب میشود .

  ۱۹.خداوند دوست دارد كه وقتی یكی از شما كاری میكند آن را كامل كند .

   ۲۰.اگر از ترس خدا از چیزی درگذری ، خداوند بهتر از آن را به تو خواهد داد .

   ۲۱.از دنیا بپرهیزید ، قسم به آن كس كه جان من در كف اوست كه دنیا ازهاروت و ماروت ساحرتر است

   ۲۲.نشان منافق سه چیز است سخن بدورغ گوید از وعده تخلف كند و در امانت خیانت نماید.

       عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت
                                                    صدشکرکه این آمد و صدحیف که آن رفت

جشن مهرگان بعد از نوروز از مهمترين جشن هاى سمبليك ايران باستان محسوب مى شود. اين جشن مناسبت هاى ملى و اسطوره اى گونه گونى را در خود جاى داده است و ظاهراً به دليل همين مناسبت ها است كه ارزشى فراگير و جاودانه پيدا كرده است؛ گرچه امروز جشن مهرگان در برابر نوروز رنگ باخته و تنها از سوى زرتشتيان گرامى داشته مى شود. اما واقعيت اين است كه اين جشن از چنان جاذبه و گستردگى اى برخوردار بوده است كه تا امروز به حيات پرشكوه خويش ادامه داده و به نسل ما برسد.

 از سوى ديگر برخى از ايران شناسان و محققان «مهرگان» را ويژه آئين هاى سپاسگزارى به درگاه خداوند [اهورامزدا] كه اين همه نعمت به انسان ارزانى داشته دانسته و نيز اين جشن را نمادى براى تحكيم دوستى ها، محبت ها و عواطف انسانى قلمداد كرده اند. در واقع به نظر بسيارى از مورخان «مهرگان» آئين الزام ايرانيان به دوستى كردن و مهر ورزيدن به يكديگر هم به شمار مى آيد.

معمولاً در اين روز ها پادشاهان لباس هاى گرانبهاى ارغوانى مى پوشيدند و با باده خوارى در اين جشن به رقص و پايكوبى مى پرداختند؛ موبد موبدان خوانچه اى را كه در آن ليمو، شكر، نيلوفر، سيب، به، انار و يك خوشه انگور سفيد و هفت دانه مورد گذاشته بود نزد شاه مى آورد. در اين روز پارسيان مشك و عنبر و عود به يكديگر مى دادند و توده هاى مردم براى پادشاه پيشكش و هديه به ارمغان مى آوردند. جالب اين جا بود كه اگر ارزش هديه كسى به ده هزار درم مى رسيد در ديوان ثبت مى شد و در صورتى كه همان شخص در زمانى ديگر به پول نياز پيدا مى كرد، دو برابر آن مبلغ را به او مى دادند.

زرتشتيان از گذشته هاى دور رسم داشتند كه در روز مهر از ماه مهر به نيايشگاه ها رفته و به عبادت و راز و نياز با اهورامزدا پرداخته و با انواع خوراك هاى سنتى از يكديگر پذيرايى كنند و با سخنرانى هاى ملى و آئينى، سرود و شعر و دكلمه، جشن مهرگان را با شادى و اميدوارى به پايان برسانند.

روز پنجم پس از مهرگان كه در تقويم زرتشتى رام روز ناميده مى شود، گروهى از اهالى روستا و معمولاً جوانان در آتشكده محلى و يا سرچشمه و قنات گرد هم مى آيند و يكى از هنرمندان روستا با ساز سرنا و هنرمند ديگر با دف گروه را همراهى مى كند آنها با هم حركت كرده و از يك سوى روستا و اولين خانه شروع مى كنند و با شادى به خانه ها وارد مى شوند؛

كدبانوى هر خانه نخست آينه و گلاب مى آورد، اندكى گلاب در دست افراد مى ريزد و آينه را در برابر چهره آنها نگه مى دارد و سپس آجيلى را كه فراهم كرده به همه تعارف مى كند؛ آجيل مخلوطى از تخم كدو، آفتابگردان و نخودچى كشمش است. آن گاه يكى از افراد گروه نوازنده كه صدايى رسا دارد، اسامى كسانى كه پيش از اين در خانه سكونت داشته و اكنون فوت كرده اند، باز مى گويد و براى همه آمرزش و شادى روان آرزو مى كند. بعد از آن بشقابى از لرك (نوعى آجيل.) از اين خانه دريافت مى كنند و در دستمال بزرگى كه بر كمر بسته اند، مى ريزند و با نواختن ساز و دهل و شادى از خانه بيرون مى آيند و به خانه بعدى مى روند و چنان كه در خانه اى بسته باشد، براى لحظه اى بيرون خانه مى ايستد و با بيان اسامى درگذشتگان اين خانه بر روان و فروهر آنها درود مى فرستد. دادن پول و ميوه هم مرسوم است تا بدين وسيله به برگزارى هر چه بهتر و باشكوه تر جشن كمك شده باشد.

                              بنام ايزد بي همتا

چندي از ميرداماد گلي از گلهاي گلستان

فيلسوف فرزانه محمد باقرداماد فرزند ميرمحمد حسيني استرابادي ودخترزاده محقق ثاني علي ابن عبدالعالي كركي است.

القاب : برهان الدين، داماد، سيد افاضل، شمس الدين، ميرداماد، و در اشعار«اشراق» تخلص دارد . از تاريخ تولد ميرداماد اگاهي صحيحي نداريم جز اينكه سيد طباطبايي مصحح كتاب «نخبه-المقال في اسماء الرجال» در صفحه 98كتاب مذكور گويد:

تاريخ تولد محقق داماد را در 969 هجري شمسي يافتم  ولي درباره تاريخ وفات او گويا اكثريت قريب به اتفاق تذكره نويسان ان را در سال1041هجري شمسي گفته اند.

شخصيت علمي و اجتماعي:

آوازه دانش اين فرزانه فيلسوف عصر صفوي نه تنها در ميان خواص بلكه در عوام طنين انداز شد و سالهاست كه او را ضرب المثل دانش قرار ميدهند.وي در علوم معقول و  منقول سرامد روزگار خود گرديد مجلس او ساحت آمال  طلبه علوم و لمعات كوكب  آفتاب  مثالش بر همه كس تابيد .در اغاز خراسان را براي كسب دانش انتخاب نمود  و يك  چندي در آن نواحي  به  فرا گرفتن علوم  و فضايل اشتغال ورزيد  پس از تكميل مراحلي  به  قزوين  رهسپار شد  و همواره  در مسير خود  لحظه اي از مطالعه و مباحثه خالي  و لمحه اي اوقات شريف به بطالت نگذشت  پس از مدتي اقامت  در قزوين عزم كاشان نمود و از آن طريق به اصفهان وارد گرديد و اين در روزگار شاه عبا س يكم بود.او پس از ورود به اصفهان مورد توجه شاه عباس و شاه صفي قرار گرفت . داماد از مرگ شاه  تهماسب تا سال 1025 به مباحثه  پرداخت  و بيشتر آثار خود را در سالهاي 1015تا 1025هجري شمسي نگارش داد.مدتي در اصفهان در محضر مير فخرالدين سماك استر آبادي كسب  فيض نمود  و با ساير دانشمندان  و افاضل درگاه  شاهنشاهي  مباحثات و مذاكرات  بر قرار ساخت و با شيخ  بهائي  نيز همكاري داشت .داماد نه تنها در فلسفه بلكه در بيشتر دانشهاي روزگار خود دست داشت .گفته شده كه شاه عباس از ميرداماد خواهشمند شد كه فكري كرده  تا طريق موم  و عسل نمودن زنبور محسوس شود.مير گفت كه براي مگس خانه اي از شيشه بنا كردند و مگس را در آن شيشه جاي داد  و در ميان مجلس گذاشتند تا  ببينند كه  چه مي كند ناگاه  شيشه را تار كرد و مشغول بيتوتت و عسل گرديد و اين مجهول به مجهوليت باقي ماند. 

                                                        طبیعت گرگان

                        به نام ايزد بي همتا

   ايام سوگواري سيد و سالار شهيدان حضرت اباعبدالله الحسين را به شما دوستان تسليت عرض ميكنيم

        فرمانده عشاق دل آگاه حسين است    بيراهه مرو ساده ترين راه حسين است

            ازمردم گمراه جهان راه مجوئيد       نزديكترين راه به الله حسین است                       

استان گلستان بزرگترين و آباد ترين سرزمين در شمال ايران در سده هاي اوليه اسلامي و پيش از آن بوده است.اين سرزمين تا قرن هفتم هجري موسم به ايالت گرگان بوده و از قرن هفتم تا چهاردهم به نام ايالت استرآباد ناميده شد.سابقه تمدن در آن با توجه به كاوشهاي باستان شناسي شش هزار سال قبل برميگردد و در حقيقت يكي از قديمي ترين ايا لات ايران مركز تمدن پيش از آريايي ها در شمال ايران بوده است.اين استان در جنوب شرقي درياي خزر واقع شده كه از شمال به جمهوري تركمنستان و از جنوب به استان سمنان و از غرب به استان مازندران و از شرق به استان خراسان شمالي محدود است كه با مساحتي بيش از 20437كيلومتر مربع داراي 11شهرستان، 24شهر، 21بخش و 50دهستان مي باشد .بر اساس آخرين سرشماري نيز بيش از 1600000نفرجمعييت دارد.

شايان ذكر است در سده هاي اوليه ورود اسلام به ايران ايالت گرگان نقش مهمي در شكوفايي فرهنگ و تمدن اسلامي و ايراني داشته است به طوريكه دانشمندان بزرگي همچون عبدالقاهرجرجاني(مولف اسرارالبلاغه و دلايل الاعجاز..)، سيد اسماعيل جرجاني(مولف ذخيره خوارزم شاهي اولين و بزرگترين دايره المعارف پزشكي به زبان فارسي)فخرالدين اسعدگرگاني(سراينده ويس رامين)، ميرداماد، ميرفندرسكي، مختومقلي فراغي و...از اين خطه ظهور كرده اند.